Balmoral: letnie dom króla karola iii, skrywane przez pokolenia

Od blisko 170 lat szkockie Highlands stanowią letnią oazę dla brytyjskiej rodziny królewskiej. Balmoral Castle, monumentalna rezydencja z granitu, oddalona o ponad 700 kilometrów od Londynu, jest miejscem, gdzie królowie i królowe odnajdywali wytchnienie i prywatność. Dziś tą tradycją kieruje król Karol III i królowa Camilla, kontynuując rytuały, które rozpoczęła królowa Wiktoria w latach 40. XIX wieku.

Historia rezydencji, która stała się symbolem królewskiej rodziny

Balmoral to nie pałac należący do Crown Estate, finansowany ze środków państwowych, jak Buckingham Palace czy Windsor Castle. To osobista własność panującego monarca, przekazywana z pokolenia na pokolenie. Król Karol III odziedziczył ją po swojej matce, królowej Elżbiecie II, która z kolei otrzymała ją od swojego ojca, króla Jerzego VI. Historia Balmoral sięga XIV wieku, kiedy to na tych terenach znajdował się niewielki zamek, jednak to w XIX wieku rezydencja zyskała swoją obecną formę.

W 1842 roku królowa Wiktoria i książę Albert po raz pierwszy odwiedzili Szkocję, a surowe piękno Highlands, czyste powietrze i cisza całkowicie ich oczarowały. Cztery lata później, w 1848 roku, wynajęli Balmoral na letnie wakacje. W 1852 roku Albert, w radosnym geście, kupił posiadłość za 32 000 funtów. Istniejący wówczas zamek był jednak zbyt mały, by pomieścić liczną służbę królewską, więc Albert zlecił architektowi Williamowi Smithowi zaprojektowanie nowego budynku. Nowy zamek został ukończony w 1856 roku i jest budowlą, którą możemy podziwiać do dziś. Królowa Wiktoria nazwała Balmoral