Złote wizy: gdzie kupno nieruchomości wciąż otwiera drzwi do rezydencji?

Marzysz o łatwej drodze do rezydencji w Europie lub na Bliskim Wschodzie? Kiedyś „złote wizy” – programy oferujące pobyt w zamian za inwestycje w nieruchomości – były powszechne. Dziś kraje zamykają je pod wpływem presji społecznej i rosnących cen mieszkań. Ale gdzie jeszcze możesz skorzystać z tej opcji? Sprawdzamy, które państwa wciąż oferują tę lukratywną możliwość.

Gdzie szukać okazji?

W ostatnich latach wiele państw, w tym Portugalia i Hiszpania, ograniczyło lub całkowicie zawiesiło swoje programy „złotych wiz”. Decyzja ta wynikała z obaw dotyczących wpływu zagranicznego kapitału na dostępność mieszkań dla lokalnych obywateli. Jednak całkowite wycofanie się z tego typu rozwiązań nie nastąpiło. Kilka krajów nadal oferuje programy, choć często z wyższymi progami inwestycyjnymi i bardziej restrykcyjnymi warunkami.

Grecja: wciąż atrakcyjna, ale z nowymi zasadami

Grecja pozostaje jednym z najbardziej znanych i dostępnych miejsc dla osób poszukujących rezydencji poprzez zakup nieruchomości. W 2024 i 2025 roku wprowadzono zmiany, zawężając obszary kwalifikujące się oraz podnosząc minimalne nakłady. Inwestycja w Atenach, Salonikach, Mykonosie czy Santorini musi wynosić minimum 800 000 euro, podczas gdy w innych regionach kwota ta spada do 400 000 euro, a w przypadku konwersji pojedynczych budynków – do 250 000 euro. Co ważne, program nie wymaga stałego pobytu w Grecji!

Emiraty arabskie: szybka droga do rezydencji

Emiraty Arabskie oferują program „Złotej Wizy”, który jest jednym z najpopularniejszych na świecie. Aktualne regulacje ułatwiają spełnienie warunków. Minimalna inwestycja w nieruchomość to 2 miliony AED (około 545 000 dolarów). Program pozwala na uzyskanie wizy na 10 lat, którą można odnawiać. W przeciwieństwie do wielu innych programów, Złota Wiza w ZEA zapewnia prawo do pracy i nie wymaga sponsora.

Turcja: dwa ścieżki do rezydencji i obywatelstwa

Turcja wyróżnia się dwoma ścieżkami inwestycji w nieruchomości: jedną prowadzącą do rezydencji, a drugą – bezpośrednio do obywatelstwa. Zakup nieruchomości o wartości 200 000 dolarów pozwala uzyskać pozwolenie na rezydencję, natomiast inwestycja na poziomie 400 000 dolarów, utrzymywana przez 3 lata, otwiera drogę do obywatelstwa. Program ten jest atrakcyjny ze względu na relatywnie niskie progi wejścia.

Węgry: długoterminowa rezydencja z niewielkimi obowiązkami

Węgry odświeżyły swój program „Guest Investor” w 2024 roku. Zakup nieruchomości o wartości 500 000 euro, utrzymywany przez co najmniej 5 lat, daje prawo do 10-letniego pozwolenia na pobyt, który można przedłużać. Program charakteryzuje się brakiem rygorystycznych warunków dotyczących stałego pobytu.

Panama: stała rezydencja i droga do obywatelstwa

Panama oferuje możliwość uzyskania stałej rezydencji poprzez zakup nieruchomości o wartości 300 000 dolarów, pod warunkiem utrzymania jej przez 5 lat. Po tym okresie można ubiegać się o obywatelstwo. Program wymaga jedynie okazjonalnych wizyt – co dwa lata.

Malta: bezpośredni dostęp do rezydencji stałej

Malta wyróżnia się programem „Permanent Residence Programme”, który od razu przyznaje rezydencję stałą, a nie tymczasowe pozwolenie. Koszt zakupu nieruchomości to minimum 375 000 euro, lub 14 000 euro rocznie za wynajem. Program ten jest jednym z najłatwiej dostępnych punktów wejścia do Unii Europejskiej.

Egipt: niskie progi wejścia, elastyczne warunki

Egipt oferuje jeden z najmniej kosztownych programów rezydencji powiązanych z zakupem nieruchomości. Koszt zależy od długości planowanego pobytu – 100 000 dolarów za pozwolenie na 1-3 lata, 200 000 dolarów za 5 lat oraz 300 000 dolarów za obywatelstwo poza regionem Synaju. Program ten jest szczególnie atrakcyjny dla osób poszukujących niedrogiej opcji rezydencji.

Cypr: ograniczone możliwości, ale wciąż istnieją

Cypr zrezygnował z programu „szybkiej” ścieżki do obywatelstwa w 2020 roku. Obecnie dostępny jest program rezydencji stałej, wymagający inwestycji w nowe nieruchomości o wartości 300 000 euro (z VAT). Program ten nie gwarantuje przyspieszonego procesu uzyskania obywatelstwa, a jedynie standardową drogę naturalizacji.